Η Δευτέρα που έκλεισε η εταιρεία
Το πρώτο single των Blue Nile βγήκε το 1981 και ανέβηκε στη θέση 126 των charts. Ο Paul Buchanan, ο τραγουδιστής τους, το έχει διηγηθεί με ξερό χιούμορ: τη Δευτέρα που έμαθαν το νούμερο, η εταιρεία που το είχε βγάλει είχε ήδη πτωχεύσει. Δεν ήταν, όπως λέει, η καλύτερη αρχή.
Δεν είχαν και πολλά άλλα στα οποία να στηριχτούν. Ήταν τρεις φοιτητές του πανεπιστημίου της Γλασκώβης: ο Buchanan στη φωνή και στην κιθάρα, ο Robert Bell στο μπάσο και στα πλήκτρα, και ο Paul Joseph Moore στα πλήκτρα. Κανείς τους δεν ήταν δεξιοτέχνης, και ο Buchanan το λέει ανοιχτά: «Παίζαμε λίγο, αλλά ο χειρότερος ήμουν εγώ, με μεγάλη διαφορά» ("We could play a little, but I was the worst by a long way"). Αυτό που τους τραβούσε, όπως έχει πει, ήταν να φτιάχνουν ένα τοπίο. Εταιρεία δεν είχαν πια· είχαν μόνο ένα demo.
Ένα demo σε ακριβά ηχεία
Στη Γλασκώβη υπήρχε η Linn, μια εταιρεία που έφτιαχνε πανάκριβο εξοπλισμό ήχου. Ένας ηχολήπτης, ο Calum Malcolm, είχε ένα στούντιο με εξοπλισμό της Linn. Μια μέρα άνθρωποι της εταιρείας πήγαν εκεί να δοκιμάσουν καινούργια ηχεία και του ζήτησαν να βάλει κάτι να παίξει. Εκείνος έβαλε το demo ενός τραγουδιού των Blue Nile, του «Tinseltown in the Rain». Ο Buchanan το περιγράφει με λίγα λόγια: τα ηχεία ήταν πολύ ακριβά, και το τραγούδι ακούστηκε μέσα από αυτά.
Λίγο αργότερα η Linn τούς πρότεινε συμβόλαιο. Ο Moore έχει πει ότι τους πήραν τηλέφωνο εντελώς απρόσμενα. Οι Blue Nile χρειάστηκαν περίπου εννέα μήνες για να απαντήσουν, και έγιναν η πρώτη κυκλοφορία της Linn Records. Τη διανομή την ανέλαβε η Virgin.
Από εκεί βγήκε και ένας μύθος, ότι οι Blue Nile ήταν μια μπάντα φτιαγμένη για hi-fi, για εταιρεία που πουλούσε ηχεία. Οι ίδιοι έχουν πει ότι δεν ήταν έτσι· το τηλεφώνημα ήρθε από το πουθενά, και ο δίσκος που ακολούθησε χρειάστηκε χρόνο.
Το σχολείο στο Pencaitland
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε σε ένα παλιό σχολείο. Εκεί ήταν το στούντιο του Malcolm, το Castlesound, στο Pencaitland, ένα χωριό του East Lothian στη Σκωτία. Δούλεψαν εκεί το 1983, περίπου πέντε μήνες. Ο Buchanan θυμάται ότι δούλευαν δεκάξι ώρες τη μέρα, εβδομάδες ολόκληρες, απλώς για να δοκιμάζουν πράγματα.
Ο ήχος που ήθελαν δεν έμοιαζε με στούντιο. Ο Buchanan έχει πει ότι ήθελε η κιθάρα να ακούγεται σαν την κίνηση του δρόμου, και ο ήχος να μην ακούγεται κλεισμένος σε ένα δωμάτιο. Και αυτό ακριβώς ακούς: ένας αργός ρυθμός από μηχανή, πλήκτρα που απλώνονται από πάνω του σαν ουρανός, και η φωνή του Buchanan κοντά στο μικρόφωνο, σαν να σου μιλάει στο αυτί.
Θέση 80
Το A Walk Across the Rooftops βγήκε την άνοιξη του 1984. Ανέβηκε στη θέση 80 του UK chart και έμεινε εκεί δύο εβδομάδες. Για έναν δίσκο που σήμερα θεωρείται κλασικός, δεν είναι αριθμός που κάνει εντύπωση.
Στον Τύπο της εποχής πάντως δεν πέρασε απαρατήρητος. Το περιοδικό Melody Maker έγραψε για «μαγευτικό» και «εκπληκτικό» δίσκο, και ο Peter Gabriel έγινε υποστηρικτής τους. Ως το 1989–90 ο δίσκος είχε πουλήσει γύρω στα 80.000 αντίτυπα, αργά και σταθερά, χωρίς κανένα hit. Ο Buchanan έχει εξηγήσει τη λογική τους με μία φράση: κάθε δίσκος πρέπει να συγκρίνεται με τη σιωπή ("Every record should be compared to silence").
Η άλλη Γλασκώβη
Την ίδια εποχή, στην ίδια πόλη, υπήρχε και η Postcard Records, με κιθάρες που ήταν γρήγορες και φωτεινές. Οι Blue Nile έμοιαζαν με το αντίθετό της: αργοί, ηλεκτρονικοί, με μεγάλα κενά ανάμεσα στους ήχους. Ο Buchanan δεν έβλεπε τους Blue Nile ως μέρος κάποιας σκηνής. Έχει πει ότι δεν ήταν μέρος κανενός κινήματος, και ότι δεν είχαν κανέναν που να παίζει πολλές ωραίες συγχορδίες.
Πέντε χρόνια
Ο επόμενος δίσκος, το Hats, βγήκε τον Οκτώβριο του 1989, πέντε χρόνια μετά. Η εταιρεία δεν είχε και άπειρη υπομονή. Ο Buchanan έχει πει ότι μπήκαν στο στούντιο πολύ νωρίς, κάτω από την πίεση να βγάλουν κάτι. Τις περισσότερες ηχογραφήσεις εκείνης της περιόδου τις έσβησαν, και τις υπόλοιπες κασέτες, όπως λέει, τις έβγαλαν στην αυλή του παλιού σχολείου και τους έβαλαν φωτιά.
Το Hats έφτασε στο Νο.12. Την ίδια εποχή ξαναηχογράφησαν με τη Rickie Lee Jones το «Easter Parade», ένα τραγούδι από τον πρώτο τους δίσκο. Και ο Buchanan είχε μια αρχή για όλα αυτά: αν ένα τραγούδι δεν ήταν εκατό τοις εκατό έτοιμο, το πετούσαν. Οι θαυμαστές, έλεγε, συγχωρούν έναν δίσκο που δεν είναι τόσο καλός όσο ο προηγούμενος. Δεν συγχωρούν κάτι ψεύτικο.
Τέσσερις δίσκοι σε είκοσι χρόνια
Ακολούθησαν το Peace at Last το 1996, που έφτασε στο Νο.13, και το High το 2004, που έφτασε στο Νο.10, την υψηλότερη θέση τους. Ύστερα από το 2005 η μπάντα σιώπησε. Δεν ανακοινώθηκε ποτέ επίσημη διάλυση. Ο Moore δεν ήταν στην τελευταία τους περιοδεία. Ο Buchanan είπε το 2012 ότι δεν καταλάβαινε ακόμα πώς έφτασαν ως εκεί, και ότι δύο από τους τρεις ήθελαν να συνεχίσουν.
Το 2012 ο Buchanan έβγαλε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, το Mid Air, μόνο με φωνή και πιάνο. Έφτασε στο Νο.14 στο UK chart και στο Νο.1 στη Σκωτία.
Τα τραγούδια των άλλων
Στο μεταξύ, τα τραγούδια τους τα είχαν ήδη πάρει κι άλλοι. Το «The Downtown Lights» από το Hats το ηχογράφησαν η Annie Lennox και ο Rod Stewart, και οι δύο το 1995. Ο Matty Healy των The 1975 έχει πει ότι οι Blue Nile είναι η αγαπημένη του μπάντα όλων των εποχών. Το 2024 η Taylor Swift ανέφερε τους Blue Nile σε ένα τραγούδι της, και ξαφνικά πολύς κόσμος άρχισε να ψάχνει τους δίσκους τους.
Από το 2005 το δωμάτιο είναι ήσυχο. Οι δίσκοι, όμως, παίζουν ακόμα.