Στις 30 Μαρτίου 1992 η Food Records έβγαλε το καινούριο single των Blur. Λεγόταν «Popscene», κρατούσε κάτι παραπάνω από τρία λεπτά, και έφτασε μόλις στο Νο.32. Την επόμενη εβδομάδα έπεσε στο Νο.56 και μετά έφυγε από τα charts. Έναν χρόνο νωρίτερα, το «There's No Other Way» τους είχε ανεβάσει στο Νο.8.
Κιθάρες και πνευστά
Κι όμως, από την πρώτη νότα το «Popscene» ακούγεται σαν μπάντα που τρέχει. Οι κιθάρες πάνε γρήγορα, σχεδόν σαν punk, τα πνευστά μπαίνουν ξαφνικά και φωνάζουν πάνω από όλα, και ο ρυθμός δεν σταματάει ούτε στιγμή. Παραγωγός ήταν ο Steve Lovell. Έναν χρόνο μετά, ο Damon Albarn θυμόταν στο περιοδικό NME: «Νιώθαμε ότι το “Popscene” ήταν μεγάλη αλλαγή, ένας πολύ αγγλικός δίσκος. Αυτό όμως ενόχλησε πολύ κόσμο. Ρισκάραμε για να κυνηγήσουμε αυτό το αγγλικό ιδανικό και δεν ενδιαφέρθηκε κανείς» ("We felt 'Popscene' was a big departure; a very, very English record. But that annoyed a lot of people … We put ourselves out on a limb to pursue this English ideal and no-one was interested.").
Μια άνοιξη με αμερικάνικες κιθάρες
Η Βρετανία εκείνη την άνοιξη δεν έψαχνε κάτι αγγλικό. Άκουγε Nirvana και τις κιθάρες που έρχονταν από την Αμερική. Στη Food, ο Andy Ross, ο άνθρωπος που είχε υπογράψει τους Blur, πίστευε ότι είχε στα χέρια του ένα σπουδαίο single, και η αποτυχία του τον πήρε από κάτω. Δύο εβδομάδες μετά την κυκλοφορία, η μπάντα έφυγε για μια περιοδεία 44 συναυλιών στην Αμερική, από τον Απρίλιο ως τον Ιούνιο. Όσο κρατούσε, τους έλειπε το σπίτι, και ο Damon άκουγε ξανά και ξανά το «Waterloo Sunset» των Kinks, ένα τραγούδι για ένα ηλιοβασίλεμα πάνω από τον Τάμεση.
Ένα «όχι» στη δισκογραφική
Από εκείνη την περιοδεία γύρισαν με την Αγγλία στο μυαλό, και ο δίσκος που έφτιαξαν στη συνέχεια, το Modern Life Is Rubbish του 1993, πήγε ακριβώς προς τα εκεί που είχε δείξει το «Popscene». Το ίδιο το τραγούδι όμως έμεινε έξω. Η δισκογραφική ζήτησε να μπει στη βρετανική έκδοση και η μπάντα αρνήθηκε. Η λογική του Graham Coxon ήταν απλή: αφού δεν το ήθελαν όταν βγήκε, δεν θα το έπαιρναν τώρα. Στην αμερικανική και στην ιαπωνική έκδοση του δίσκου πάντως μπήκε.
Το τραγούδι που ήρθε πρώτο
Με τα χρόνια, το «Popscene» άρχισε να διαβάζεται αλλιώς. Ο δημοσιογράφος John Harris, στο βιβλίο του The Last Party για τη βρετανική μουσική των 90s, το χαρακτήρισε ένα από τα πρώτα τραγούδια του Britpop. Σε βρετανικό δίσκο των Blur μπήκε μόλις το 2009, στη συλλογή Midlife, και το 2012 ολόκληρο το single, μαζί με τις πίσω πλευρές του, βρέθηκε στην επανέκδοση του Modern Life Is Rubbish. Το καλοκαίρι του 2009, όταν οι Blur ξαναβρέθηκαν για τις συναυλίες στο Hyde Park, το έπαιξαν στο encore.
Το 1992 έμεινε δύο εβδομάδες στα charts. Τον Ιούλιο του 2023, στο Wembley, ήταν το τρίτο τραγούδι της βραδιάς.