Ο Jarvis Cocker ήταν δεκαπέντε χρονών όταν έφτιαξε μια μπάντα στο City School του Sheffield, το 1978, μαζί με έναν συμμαθητή του, τον Peter Dalton. Ήξερε από την αρχή πώς ήθελε να τη λένε: Pulp, όπως την ταινία του 1972 με τον Michael Caine. Οι υπόλοιποι το βρήκαν πολύ μικρό.
Κάτι με καφέ
Αυτό που έλειπε ήρθε από ένα μάθημα οικονομικών. Ο καθηγητής τους μιλούσε για μετοχές και εμπορεύματα. Ανάμεσα σε όλα αυτά υπήρχε και ο καφές arabica, που στις λίστες με τις τιμές, όπως αυτές των Financial Times, γραφόταν «Arabicas».
Όπως θυμόταν ο ίδιος ο Jarvis το 2003, σε συνέντευξη στο γαλλικό περιοδικό Self Service*: «Κάτι με καφέ ήταν, νομίζω. Κόκκοι arabica ή κάτι τέτοιο. Και σκέφτηκα ότι ακουγόταν ωραίο» ("I think it was something to do with coffee. I think you get Arabica beans or something. And I thought that sounded good.").
Κάπως έτσι γεννήθηκε το Arabicus Pulp. Ο Jarvis κόλλησε το «Arabicus» μπροστά από το Pulp και η μπάντα είχε πλέον όνομα.
Το μισό όνομα
Το ωραίο κράτησε περίπου έναν χρόνο. Το 1979, όμως, το «Arabicus» έφυγε και έμεινε μόνο το Pulp, το όνομα που είχαν απορρίψει στην αρχή. Ο Jarvis, στην ίδια συνέντευξη, το εξηγεί χωρίς πολλή ρομαντζάδα: «το Arabicus ήταν λίγο σαχλό, οπότε το βγάλαμε» ("the Arabicus bit was a bit too stupid, so we got rid of that").
Μια κασέτα στο χέρι του John Peel
Σκέτοι Pulp πια, έπαιζαν σχεδόν μόνο δικά τους τραγούδια, και όχι από καλλιτεχνική φιλοδοξία. Όπως ομολογεί ο ίδιος ο Jarvis, «ήμασταν τόσο κακοί που δεν μπορούσαμε να βγάλουμε τις συγχορδίες στα τραγούδια των άλλων» ("we were so bad we couldn't really master the chords in anyone else's songs"). Από τα τραγούδια των άλλων, τα μόνα που κατάφεραν να μάθουν ήταν το παλιό παραδοσιακό «House of the Rising Sun», που είχαν κάνει γνωστό οι Animals το 1964, και το «Gut Feeling» των Devo.
Η πρώτη τους συναυλία έγινε στις 5 Ιουλίου 1980, στο Rotherham Arts Centre, λίγο έξω από το Sheffield.
Τον επόμενο χρόνο, ο John Peel εμφανίστηκε για ένα set στο Sheffield Polytechnic. Ο DJ του BBC έπαιζε στο ραδιόφωνο ό,τι καινούργιο τον ενθουσίαζε. Ο Jarvis μάζεψε το θάρρος του, τον πλησίασε και του έδωσε ένα demo στο χέρι.
Και μετά ήρθε το τηλεφώνημα. Όπως το είπε στην εφημερίδα του Sheffield, The Star: «Μετά από δυο βδομάδες με πήρε τηλέφωνο ο παραγωγός του και μου είπε ότι ήθελαν να κάνουμε session» ("A couple of weeks later, I got a call from his producer saying they wanted us to do a session.").
Τον Νοέμβριο του 1981, οι Pulp ηχογράφησαν τα πρώτα τους τραγούδια για την εκπομπή του.
Δεκαεπτά χρόνια μέχρι το Common People
Η εκπομπή του Peel δεν τους έκανε διάσημους από τη μια μέρα στην άλλη. Ο πρώτος τους δίσκος, το It, βγήκε το 1983 από τη Red Rhino, μια μικρή εταιρεία από το York. Ακολούθησαν χρόνια στη Fire Records, άλλη μια μικρή ανεξάρτητη εταιρεία, ώσπου το 1993 τους υπέγραψε η πολύ μεγαλύτερη Island.
Το His 'n' Hers μπήκε στο Νο.9 το 1994. Τον Μάιο του 1995, το «Common People» έφτασε στο Νο.2.
Δεκαεπτά χρόνια. Τόσο χρειάστηκε μια μπάντα που ξεκίνησε σε ένα σχολείο του Sheffield για να τη μάθει όλη η Βρετανία. Και όταν έφτασε εκεί, είχε ακόμα το όνομα που είχε διαλέξει ο Jarvis στα δεκαπέντε του.
Ένα όνομα που δεν αγάπησε ποτέ
Με το ίδιο όνομα έφτασαν και στο 2025, όταν το More, ο πρώτος τους δίσκος μετά από σχεδόν είκοσι τέσσερα χρόνια, μπήκε στο Νο.1.
Ο Jarvis πάντως δεν υπήρξε ποτέ φανατικός του. Στο Self Service το λέει σχεδόν αφοπλιστικά: «Το Pulp δεν ήταν ποτέ πραγματικά καλό όνομα» ("Pulp's never been a good name, really"). Όπως εξηγεί, δεν είναι λέξη που ακούγεται ωραία, και ο κόσμος την παρακούει συνέχεια: «Μια φορά μάς διαφήμισαν στην τοπική εφημερίδα ως Pope, όπως ο Πάπας Ιωάννης Παύλος» ("Once we were advertised in the local paper as Pope, as in Pope John Paul.").
Το «Arabicus» κράτησε έναν χρόνο. Το Pulp έμεινε.
*Self Service: περιοδικό μόδας και κουλτούρας που κυκλοφορεί στο Παρίσι από το 1995 και βγαίνει δύο φορές τον χρόνο. Το ξεκίνησαν ο Ezra Petronio και η Suzanne Koller. Η συνέντευξη του Jarvis δημοσιεύτηκε στο τεύχος 19, φθινόπωρο/χειμώνας 2003.