Το τραγούδι κρατάει ένα λεπτό και πενήντα δευτερόλεπτα. Οι Smiths το ηχογράφησαν τον Ιούλιο του 1984 με τον παραγωγό John Porter. Τον Αύγουστο μπήκε στην πίσω πλευρά του «William, It Was Really Nothing», του single που έφτασε στο Νο.17 και που στη μεγάλη, δωδεκάιντση έκδοση του δίσκου είχε κρυμμένο και το «How Soon Is Now?».
Ένα βαλς για αντίθεση
Το «William» της πρώτης πλευράς ήταν γρήγορο και τελείωνε σχεδόν πριν το καταλάβεις. Για την πίσω πλευρά ο Johnny Marr ήθελε κάτι εντελώς άλλο. Όπως είπε αργότερα: «Ήθελα το b-side να είναι διαφορετικό, οπότε το έγραψα σε άλλο ρυθμό, σε ρυθμό βαλς, για αντίθεση» ("I wanted the B-side to be different, so I wrote 'Please Please Please Let Me Get What I Want' [...] in a different time signature—in a waltz time as a contrast."). Για να το γράψει, ο Marr ξεκίνησε από ένα παλιό τραγούδι του Del Shannon, του Αμερικανού τραγουδιστή των 60s, και ήθελε να κρατήσει κάτι από τη μυστηριώδη, γεμάτη λαχτάρα ατμόσφαιρά του.
Ένα μαντολίνο στο τέλος
Ο Morrissey τραγουδάει πάνω σε μια απαλή κιθάρα που ανεβοκατεβαίνει σαν κύμα, και όταν η φωνή του σταματάει, το τραγούδι δεν κλείνει αμέσως. Τα τελευταία του δευτερόλεπτα τα κρατάει ένα μαντολίνο, σαν να συνεχίζει τη σκέψη που άφησε μισή η φωνή. Ποιος το έπαιξε δεν είναι σίγουρο: κάποιες πηγές λένε ο John Porter, ενώ ο Marr, στην αυτοβιογραφία του, γράφει ότι το έπαιξε ο ίδιος.
«Πού είναι το υπόλοιπο τραγούδι;»
Στη Rough Trade, τη δισκογραφική τους, όταν το πρωτάκουσαν, νόμισαν ότι κάτι λείπει. Ο Morrissey είπε το 1987 στο βρετανικό μουσικό περιοδικό Melody Maker: «Όταν το παίξαμε πρώτη φορά στη Rough Trade, ρωτούσαν συνέχεια “πού είναι το υπόλοιπο τραγούδι;”. Για μένα όμως είναι σαν μια πολύ σύντομη γροθιά στο πρόσωπο. Αν το μακραίναμε, θα εξηγούσαμε απλώς το ολοφάνερο» ("When we first played it to Rough Trade, they kept asking, 'where's the rest of the song?' But to me, it's like a very brief punch in the face. Lengthening the song would, to my mind, have simply been explaining the blindingly obvious.").
Μισή μετάνοια
Στην ίδια συνέντευξη ο Morrissey παραδέχτηκε ότι το τραγούδι άξιζε κάτι καλύτερο από την πίσω πλευρά ενός single: «Το να το κρύψουμε σε ένα b-side ήταν αμαρτία. Στενοχωριέμαι τώρα γι' αυτό, αν και το βάλαμε στο Hatful of Hollow ως ένα είδος μισής μετάνοιας» ("Hiding it away on a B-side was sinful. I feel sad about it now although we did include it on Hatful Of Hollow by way of semi-repentance."). Το Hatful of Hollow, η συλλογή με ηχογραφήσεις τους για το BBC και τραγούδια από singles που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1984, το έφερε σε πολύ περισσότερα χέρια.
Από το βινύλιο στη μεγάλη οθόνη
Το τραγούδι βρήκε γρήγορα τον δρόμο του. Το 1985 το διασκεύασαν οι Dream Academy, και το 1986 μια ορχηστρική εκδοχή της διασκευής τους ακούστηκε στο Ferris Bueller's Day Off. Την ίδια χρονιά το πρωτότυπο των Smiths μπήκε στο soundtrack του Pretty in Pink.
Από εκεί και πέρα πέρασε από χέρι σε χέρι: οι Deftones το ηχογράφησαν, οι She & Him το τραγούδησαν για το (500) Days of Summer το 2009, και το 2011 μια απαλή διασκευή του έντυσε τη χριστουγεννιάτικη διαφήμιση της βρετανικής αλυσίδας πολυκαταστημάτων John Lewis. Πάνω από σαράντα χρόνια μετά, το τραγούδι κρατάει ακόμα ένα λεπτό και πενήντα δευτερόλεπτα. Και κανείς δεν βρήκε το υπόλοιπο.