Στις 28 Μαΐου 1987 οι Stone Roses ήταν ακόμα μια μπάντα που την ήξεραν κυρίως στο Μάντσεστερ. Εκείνη τη μέρα κυκλοφόρησε το «Sally Cinnamon», ένα δωδεκάιντσο single από τη μικρή εταιρεία FM Revolver, με δύο b-sides, το «Here It Comes» και το «All Across the Sand». Η πρώτη κοπή ήταν χίλια αντίτυπα, και όσοι τα αγόρασαν κράτησαν στα χέρια τους ένα από τα πρώτα τραγούδια που έγραψαν μαζί ο Ian Brown και ο John Squire.
Ένα γράμμα στην τσέπη
Χίλια αντίτυπα είναι λίγα για να αλλάξεις τον κόσμο, αρκούν όμως για να σε θυμούνται. Το «Sally Cinnamon» είναι ένα φωτεινό τραγούδι για έναν έρωτα που μόλις ξεκινάει, με κιθάρες που κουδουνίζουν σαν να βγήκαν από τα 60s, ως το τέλος, όπου εμφανίζεται ένα γράμμα από μια άλλη γυναίκα, και ξαφνικά δεν είσαι πια σίγουρος ποιον αγαπάει η Sally. Τι ακριβώς σημαίνει, οι θαυμαστές το συζητάνε ακόμα. Ο Brown δεν το εξήγησε ποτέ.
Από τα χίλια αντίτυπα στο top 10
Με την FM Revolver η σχέση δεν κράτησε. Το 1988 οι Roses πέρασαν στη Silvertone, την καινούργια εταιρεία της Zomba, όπου τους υπέγραψε ο Roddy McKenna, ο άνθρωπος που αργότερα πίεσε να γίνει A-side το «Fools Gold». Μέσα στο 1989 έβγαλαν τον πρώτο τους δίσκο, μπήκαν στο top 10 με το «Fools Gold» και έπαιξαν στο Top of the Pops.
Ένα παλιό τραγούδι, ένα καινούργιο βίντεο
Μαζί με την επιτυχία, θυμήθηκε την μπάντα και η FM Revolver. Στα τέλη του 1989 ξανάβγαλε το «Sally Cinnamon», με ένα καινούργιο βίντεο που η μπάντα δεν είχε εγκρίνει, χωρίς να τη ρωτήσει κανείς. Το single μπήκε στα charts στις 30 Δεκεμβρίου και στις 27 Ιανουαρίου 1990 έφτασε στο Νο.46. Για τους Roses ήταν ένα τραγούδι από το παρελθόν τους, που το πουλούσε τώρα κάποιος άλλος, με εικόνες που δεν είχαν διαλέξει.
Τρεις μέρες αργότερα
Στις 30 Ιανουαρίου 1990 και οι τέσσερις πήγαν στα γραφεία της εταιρείας στο Wolverhampton. Είχαν αγοράσει μπογιές από ένα κατάστημα με είδη για το σπίτι, όπως θυμόταν αργότερα ο Mani, για να κάνει ο John λίγη «τέχνη». Ο Squire ήταν άλλωστε ο ζωγράφος της μπάντας: το εξώφυλλο του πρώτου τους δίσκου ήταν δικός του πίνακας, με πιτσιλιές επηρεασμένες από τον Jackson Pollock. Αυτή τη φορά, μπλε και άσπρη μπογιά κάλυψε το γραφείο, τρία αυτοκίνητα (ανάμεσά τους τη Mercedes του ιδιοκτήτη της εταιρείας, Paul Birch) και τον ίδιο τον Birch μαζί με τη σύντροφό του.
Μπροστά στον δικαστή
Η σύλληψη δεν άργησε. Οι Roses παραδέχτηκαν την πράξη, και η υπόθεση έφτασε μέχρι το Crown Court του Wolverhampton (το δικαστήριο που δικάζει τις σοβαρότερες ποινικές υποθέσεις στην Αγγλία). Μέσα στο 1990 έκλεισε με πρόστιμο μερικών χιλιάδων λιρών για τον καθένα, χωρίς φυλακή. Από εκεί και πέρα, η κάθε πλευρά κράτησε τη δική της εκδοχή. Ο Ian Brown, σε συνέντευξη που αναδημοσιεύει το Far Out, δεν το μετάνιωσε ποτέ: «Θα το ξανάκανα. Πίστευα ότι είχαμε δίκιο, και το πιστεύω ακόμα» ("I'd do it again. I thought we were right and still do."). Ο Birch υποστήριξε χρόνια αργότερα, σε ντοκιμαντέρ του BBC, ότι η μπάντα κέρδισε από όλη την ιστορία δημοσιότητα αξίας πάνω από ένα τέταρτο του εκατομμυρίου λιρών.
Ακόμα στα χέρια του κόσμου
Η δημοσιότητα πέρασε, το τραγούδι έμεινε. Όταν οι Roses ξαναβρέθηκαν το 2012, το «Sally Cinnamon» ήταν στο πρόγραμμα της μεγάλης επιστροφής τους στο Heaton Park του Μάντσεστερ. Και τον Ιούλιο του 2026, μια νέα έκδοση σε διάφανο βινύλιο έφτασε στο Νο.1 του βρετανικού chart για singles σε βινύλιο. Ένα τραγούδι που κάποτε τυπώθηκε σε χίλια αντίτυπα εξακολουθεί να βρίσκει καινούργια χέρια.