Η ενότητα Elephant Stone δεν πήρε το όνομά της από κάποιο άλμπουμ. Το πήρε από ένα τραγούδι — ένα single των Stone Roses που, την πρώτη φορά που κυκλοφόρησε, δεν το πρόσεξε σχεδόν κανείς.

Τρία entries μέσα σε αυτή την ενότητα, και δεν το είχαμε ακόμη πει.

Το τραγούδι λέγεται Elephant Stone. Ηχογραφήθηκε τον Ιανουάριο του 1988, λίγο μετά την υπογραφή του συγκροτήματος στη Silvertone Records — η πρώτη τους κυκλοφορία εκεί, ύστερα από δύο ανεξάρτητα singles (So Young/Tell Me το 1985, Sally Cinnamon το 1987) που δεν είχαν καταφέρει να τους βγάλουν από το τοπικό κύκλωμα του Manchester.

Ένας παραγωγός απ' έξω

Για να το ηχογραφήσουν, οι Stone Roses δεν διάλεξαν κάποιον από τη δική τους σκηνή. Διάλεξαν τον Peter Hook.

Ο μπασίστας των New Order — πρώτα των Joy Division, πριν από αυτό — ανέλαβε την παραγωγή του κομματιού στο δικό του στούντιο. Δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, το σκοτεινό post-punk Manchester και το νεαρό, ακόμη άγνωστο συγκρότημα που λίγα χρόνια αργότερα θα βοηθούσε να γεννηθεί κάτι εντελώς διαφορετικό, βρέθηκαν για λίγες μέρες στο ίδιο δωμάτιο.

Full Fathom Five

Στην πίσω πλευρά του single υπήρχαν δύο κομμάτια. Το ένα λεγόταν The Hardest Thing in the World. Το άλλο ήταν το Full Fathom Five — μια ανάστροφη, παραλλαγμένη εκδοχή του ίδιου του Elephant Stone, με τίτλο δανεισμένο από έναν πίνακα του Jackson Pollock του 1947.

Ο John Squire, που ζωγράφιζε τα εξώφυλλα του συγκροτήματος σε ύφος εμφανώς επηρεασμένο από τον ίδιο τον Pollock, δεν διάλεξε τυχαία εκείνο το όνομα.

Και είναι μάλλον λογικό που, τριάντα και κάτι χρόνια αργότερα, μια ενότητα φτιαγμένη γύρω από αυτό ακριβώς το συγκρότημα κατέληξε να δανειστεί την ίδια αισθητική γλώσσα — τις πιτσιλιές, τα σπασμένα χρώματα — χωρίς να χρειαστεί να το σκεφτεί κανείς ξεχωριστά. Ο Pollock ήταν ήδη εκεί, μέσα στο ίδιο το υλικό.

Έπεσε στο κενό

Το Elephant Stone κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1988. Και δεν έγινε τίποτα.

Δεν μπήκε στα charts. Δεν πήρε σημαντικό airplay. Για ένα συγκρότημα που μόλις είχε υπογράψει το πρώτο του πραγματικό δισκογραφικό συμβόλαιο, ήταν μια αθόρυβη, μάλλον απογοητευτική αρχή.

Δύο χρόνια μετά

Στο ενδιάμεσο, όλα άλλαξαν. Το ντεμπούτο άλμπουμ, The Stone Roses, κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1989. Το Fools Gold έγινε το τραγούδι που ταύτισε τη μπάντα με μια ολόκληρη σκηνή. Και η Silvertone, βλέποντας τι είχε στα χέρια της, γύρισε πίσω στον κατάλογο και ξαναέβγαλε ό,τι είχε περάσει απαρατήρητο.

Το Elephant Stone επανακυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1990. Αυτή τη φορά έφτασε στο Νο. 8 στα βρετανικά charts — καλύτερη θέση από κάθε άλλο single της μπάντας εκτός από το One Love. Μπήκε επίσης στο Νο. 4 στην Ιρλανδία.

Το ίδιο ακριβώς τραγούδι. Καμία αλλαγή στη μουσική. Απλώς ο κόσμος γύρω του είχε αλλάξει αρκετά ώστε επιτέλους να το ακούσει.

Τι σημαίνει, τελικά;

Για το ίδιο το όνομα, ο John Squire ποτέ δεν έδωσε μια καθαρή απάντηση. Όταν τον ρώτησαν αργότερα τι σημαίνει το Elephant Stone, απάντησε με μια σειρά αντιθέσεων που δεν εξηγούσαν τίποτα και ταυτόχρονα άφηναν να εννοηθούν πολλά. Κάποιοι το διάβασαν αργότερα σαν έμμεση αναφορά σε ecstasy — στην ίδια ουσία που λίγο αργότερα θα καθόριζε ολόκληρη τη σκηνή του Madchester. Ο ίδιος δεν το επιβεβαίωσε ποτέ.

Ίσως να μην έχει καν σημασία. Το τραγούδι δεν χρειάζεται εξήγηση για να λειτουργήσει — το κρατάει όρθιο το ίδιο του το groove, χάρη κυρίως στο ντραμς του Reni, που αργότερα αναγνωρίστηκε ευρέως — ακόμα και από τον ίδιο τον παραγωγό — ως το στοιχείο που μετέτρεψε τη μπάντα από ένα συνηθισμένο rock σχήμα σε κάτι εντελώς διαφορετικό.

Το όνομα πίσω από το όνομα

Το Elephant Stone δεν έγινε ποτέ το πιο διάσημο τραγούδι των Stone Roses. Δεν είναι αυτό που παίζει σε κάθε retrospective, ούτε αυτό που θυμάται πρώτο ένας τυχαίος ακροατής.

Είναι όμως το τραγούδι που, χωρίς να το σχεδιάσει κανείς, έδωσε το όνομά του σε μια ολόκληρη ενότητα αυτού του site — σε ό,τι μένει έξω, σε ό,τι χρειάζεται δεύτερο κοίταγμα για να φανεί.

Τρία entries μέσα σε αυτήν, και το πρώτο πράγμα που έπρεπε πραγματικά να πούμε ήταν αυτό.