Υπάρχει ένα σημείο μέσα στο Champagne Supernova, κάπου μετά τα πέντε λεπτά, όπου το τραγούδι σταματάει να μιλάει για κάτι συγκεκριμένο και αρχίζει απλώς να μοιάζει με κάτι.
Δεν θυμάμαι πότε το πρόσεξα αυτό πρώτη φορά.
Θυμάμαι μόνο πού ήμουν όταν το πρόσεξα.
Ένα δωμάτιο με κλειστά ρολά το μεσημέρι. Ένα καλοκαίρι που δεν είχε τελειώσει ακόμα επίσημα, αν και κάτι μέσα μου το ήξερε ήδη. Κάποιος που δεν φανταζόμουν ακόμα ότι θα έφευγε.
Το τραγούδι δεν έχει καμία σχέση με τίποτα από αυτά.
Κι όμως τα κουβαλάει όλα, χωρίς να τα κατονομάσει ποτέ.
Ίσως γι' αυτό ξεκινάει με μια ερώτηση που μοιάζει απλή και γίνεται όλο και πιο δύσκολη όσο περνούν τα χρόνια — όχι απλώς πόσοι άνθρωποι αλλάζουν, αλλά πόσοι από τους ανθρώπους που κάποτε θεωρούσαμε ξεχωριστούς αλλάζουν.
Και κάποια στιγμή δεν ξέρεις αν μιλάει για τους άλλους ή για σένα.
Το παρατήρησα αργότερα: μέσα στο Champagne Supernova δεν υπάρχει καμία απάντηση. Μόνο ερωτήσεις. Άνθρωποι που άλλαξαν. Ζωές που πήραν παράξενο δρόμο. Στιγμές που κάποτε έμοιαζαν ατελείωτες και τώρα είναι απλώς κάτι που κοιτάς στον καθρέφτη.
Το τραγούδι δεν προσπαθεί να τα εξηγήσει.
Απλώς τα αφήνει εκεί, ανοιχτά.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ένας άνθρωπος περπατάει σ' έναν διάδρομο. Αργά. Μετά πιο γρήγορα. Σαν να μην έχει σημασία αν πηγαίνει κάπου ή αν απλώς προσπαθεί να ξεφύγει από κάτι που δεν έχει ακόμη όνομα.
Αυτό είναι που κάνει το Champagne Supernova τόσο παράξενα προσωπικό.
Δεν σου λέει ποιος είναι ο άνθρωπος.
Δεν σου λέει τι συνέβη.
Σου δίνει μόνο μερικές εικόνες και σε αφήνει να βάλεις μέσα τις δικές σου.
Τον περισσότερο καιρό δεν το ακούω για να θυμηθώ.
Το ακούω και απλώς επιστρέφω.
Όχι σε μια ανάμνηση που μπορώ να αφηγηθώ, αλλά σε μια αίσθηση χωρίς λεπτομέρειες, σαν μυρωδιά. Ξέρω ότι υπήρχε ένα φως, μια ώρα της ημέρας, ένα πρόσωπο στραμμένο αλλού.
Δεν ξέρω πια αν το θυμάμαι σωστά ή αν απλώς το έχω ξαναφτιάξει τόσες φορές που έγινε δικό μου σχήμα.
Και τότε το τραγούδι σε πετυχαίνει αλλού απ' όπου περίμενες.
Όχι στην εποχή του.
Στη δική σου.
Υπήρξε μια εποχή που ήθελα να καταλάβω τι ακριβώς σήμαινε το τραγούδι, σαν να υπήρχε κάπου η σωστή απάντηση και απλώς δεν την είχα βρει ακόμα.
Τώρα το ακούω και αφήνω το κενό να είναι κενό.
Γιατί ίσως αυτό είναι το Champagne Supernova.
Όχι ένα αίνιγμα που πρέπει να λυθεί.
Ένα αίνιγμα στο οποίο μπορείς να κατοικήσεις για λίγο.
Και όσο μεγαλώνεις, αλλάζει και η ερώτηση.
Στην αρχή αναρωτιέσαι τι σημαίνουν όλα αυτά.
Μετά αναρωτιέσαι πού ήσουν όταν συνέβαιναν.
Και κάποια στιγμή η ερώτηση γίνεται πολύ πιο άβολη.
Ποιος ήσουν;
Ποιος ήταν εκείνος ο άνθρωπος στο δωμάτιο;
Πόσο μοιάζει ακόμα μ' εσένα;
Δεν το ακούω με μετάνοια.
Ούτε με θρίαμβο, σαν να τα κατάφερα τελικά.
Ούτε καν με νοσταλγία, ακριβώς.
Πιο πολύ με μια ήσυχη απορία.
Γιατί το τραγούδι ξέρει κάτι που εμείς αργούμε να μάθουμε: ο κόσμος δεν περιμένει να καταλάβουμε.
Συνεχίζει.
Εμείς ζούμε.
Εμείς πεθαίνουμε.
Κι εκείνος εξακολουθεί να γυρίζει, χωρίς καμία εξήγηση.
Ίσως γι' αυτό το τέλος δεν μοιάζει πραγματικά με τέλος. Οι φωνές μένουν, η μουσική ανοίγει, οι λέξεις αρχίζουν να χάνουν το περίγραμμά τους και αυτό που μένει δεν είναι πια μια ιστορία.
Είναι ένας χώρος.
Ένα καλοκαίρι.
Ένα δωμάτιο.
Ένας άνθρωπος που ήσουν κάποτε.
Δεν ξέρω αν κάποια μέρα θα καταλάβω τι σημαίνει Champagne Supernova.
Έχω σταματήσει να το θεωρώ ερώτημα που χρειάζεται απάντηση.
Είναι πιο πολύ ένα δωμάτιο που μπαίνω κάθε τόσο.
Μόνος.
Και δεν χρειάζεται να πω σε κανέναν γιατί.