Στις 2 Νοεμβρίου 1998 η Creation Records κυκλοφόρησε το The Masterplan — ένα compilation δεκατεσσάρων τραγουδιών που, τυπικά, δεν ήταν τίποτα άλλο από B-sides. Έφτασε στο Νο.2 στα βρετανικά charts. Για πολλούς θαυμαστές, παραμένει μέχρι σήμερα το αγαπημένο τους Oasis άλμπουμ — παρότι η ίδια η μπάντα, με δικά της κριτήρια, δεν το θεωρούσε καν «πραγματικό» άλμπουμ.
Γιατί υπήρξε καν το Masterplan
Στη Βρετανία των 90s, ένα single συνήθως συνοδευόταν από δύο-τρία B-sides — τραγούδια αρκετά καλά για να κυκλοφορήσουν, αλλά όχι αρκετά για να μπουν σε άλμπουμ. Στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία, αυτά τα κομμάτια ήταν σχεδόν αδύνατο να βρεθούν παρά μόνο σε ακριβά import singles. Το Masterplan φτιάχτηκε αρχικά για να καλύψει αυτό το κενό — και κατέληξε να αποδείξει κάτι που πολλοί θαυμαστές ήδη υποψιάζονταν: ότι κάποια από τα καλύτερα τραγούδια του Noel Gallagher δεν είχαν καν κυκλοφορήσει σαν singles.
Το τραγούδι πίσω από τον τίτλο
Το ίδιο το The Masterplan γράφτηκε από τον Noel στο Camden και ηχογραφήθηκε την επόμενη μέρα στα Maison Rouge Studios, στο Fulham, τον Σεπτέμβριο του 1995. Κυκλοφόρησε στις 30 Οκτωβρίου 1995 — σαν B-side του Wonderwall. Ο Alan McGee, ιδρυτής της Creation, το θεώρησε πολύ καλό για να μείνει B-side. Η απάντηση του Noel ήταν χαρακτηριστική: «Μα εγώ δεν γράφω σκατένια τραγούδια!» ("Well, I don't write shit songs!")
Χρόνια αργότερα, ο ίδιος παραδέχτηκε το μοτίβο πίσω από αυτές τις αποφάσεις: «Όλα ξεκινάνε από το να παραχωρώ όλα εκείνα τα υπέροχα τραγούδια σαν B-sides — το Masterplan, το Half The World Away, το Acquiesce…» ("It goes back to giving all those great songs away as B-sides — The Masterplan, Half The World Away, Acquiesce…")
Η νύχτα στο Σαν Φρανσίσκο
Το φθινόπωρο του 1994, μετά από μια κακή εμφάνιση στο Whisky a Go Go του Λος Άντζελες και έναν καβγά με τον Liam, ο Noel εγκατέλειψε προσωρινά την περιοδεία. Κατέληξε στο Σαν Φρανσίσκο, φιλοξενούμενος από μια γυναίκα που είχε γνωρίσει backstage σε προηγούμενη συναυλία. Τον πήγε στο Huntington Park, στην κορυφή του Nob Hill, για να καθαρίσει το μυαλό του — άκουσαν μουσική, πήγαν μαζί για δίσκους, και εκείνη τον έπεισε να μείνει στο συγκρότημα. Το 2016 η ίδια, η Melissa Lim, αποκάλυψε δημόσια την ταυτότητά της και επιβεβαίωσε την ιστορία. Ακόμα και η λεμονάδα με φράουλα που έπινε εκείνη βρήκε τον δρόμο της μέσα στους στίχους του τραγουδιού που έγραψε αμέσως μετά: το Talk Tonight. Κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1995 σαν ένα από τα τρία B-sides του Some Might Say — μαζί με το Acquiesce και το Headshrinker.
Δεύτερη ζωή
Το Half the World Away, B-side του Whatever (Δεκέμβριος 1994), βρήκε τον δρόμο του αλλού: έγινε το θεματικό τραγούδι του βρετανικού σίριαλ The Royle Family, μια επιλογή των ίδιων των δημιουργών της σειράς — Caroline Aherne και Craig Cash. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 2015, μια cover version της Aurora έγινε το soundtrack της χριστουγεννιάτικης διαφήμισης των John Lewis — και το πρωτότυπο ξαναμπήκε στα βρετανικά charts, στο Νο.56.
Το πιο εντυπωσιακό, ίσως, ήρθε πολύ αργότερα: το 2025, μετά την ανακοίνωση της επανένωσης, το Acquiesce — ένα τραγούδι που δεν είχε κυκλοφορήσει ποτέ σαν single στη Βρετανία — μπήκε για πρώτη φορά στα βρετανικά charts, στο Νο.17. Τριάντα χρόνια μετά, ένα B-side έγινε επιτέλους ό,τι δεν υπήρξε ποτέ: single με τη δική του θέση στα charts.
Το ίδιο το τραγούδι The Masterplan, όμως, έχει ακόμα δικιά του ιστορία να ειπωθεί — ίσως αξίζει ένα ξεχωριστό, πιο βαθύ άρθρο, κάπου αλλού σε αυτό το site.