Την άνοιξη του 1980, στο Basildon του Essex, τρεις φίλοι (ο Vince Clarke, ο Andy Fletcher και ο Martin Gore) είχαν μια μπάντα που λεγόταν Composition of Sound. Ο τραγουδιστής τους ήρθε τυχαία: ο Clarke άκουσε κάποιον να τραγουδάει το «Heroes» του David Bowie σε μια πρόβα και ρώτησε ποιος ήταν. Ήταν ένας νεαρός που λεγόταν Dave Gahan. Μαζί με τη φωνή, ο Gahan έφερε και το όνομα.
Ένα περιοδικό στο κολέγιο
Ο Gahan σπούδαζε σε ένα κολέγιο του Southend, σχέδιο μόδας και διακόσμηση βιτρινών, και ανάμεσα στα βιβλία του είχε ένα γαλλικό περιοδικό μόδας που λεγόταν Dépêche Mode. Όπως το είπε ο Martin Gore το 1985: «Ο Dave έκανε σχέδιο μόδας και βιτρίνες, και χρησιμοποιούσε το περιοδικό σαν βοήθημα» ("Dave was doing fashion design and window display and used the magazine […] as a reference."). Για την μπάντα, η απόφαση δεν είχε πολλή φιλοσοφία: «Είδαμε το όνομα στο εξώφυλλο και κόλλησε» ("We saw the name on the magazine cover and it clicked."), είπαν σε συνέντευξη το 1982.
Τι σημαίνει, και τι δεν σημαίνει
Κόλλησε, και παρεξηγήθηκε κιόλας. Επειδή στα γαλλικά το ρήμα «se dépêcher» σημαίνει «βιάζομαι», πολλοί το μεταφράζουν «γρήγορη μόδα». Το «dépêche» όμως είναι ουσιαστικό και σημαίνει «ανταπόκριση», «είδηση». Το περιοδικό λεγόταν δηλαδή κάτι σαν «Τα Νέα της Μόδας». Ο Gore, πάντως, έχει πει ότι του άρεσε και η άλλη ερμηνεία, η «γρήγορη μόδα».
Το φθινόπωρο του 1980 έπαιξαν για πρώτη φορά με το καινούριο όνομα, και λίγο αργότερα ο Daniel Miller της Mute Records, μιας μικρής ανεξάρτητης δισκογραφικής, τούς πρότεινε να βγάλουν ένα single, με μια χειραψία αντί για συμβόλαιο.
Ένας χρόνος
Το πρώτο single, το «Dreaming of Me», βγήκε τον Φεβρουάριο του 1981 και σταμάτησε στο Νο.57. Το επόμενο, το «New Life», έφτασε στο Νο.11. Το τρίτο, το «Just Can't Get Enough», μπήκε στη δεκάδα, στο Νο.8. Τον Οκτώβριο ο πρώτος δίσκος, το Speak & Spell, έφτασε στο Νο.10. Όλα μέσα σε έναν χρόνο. Στο τέλος του 1981, ο Vince Clarke, που είχε γράψει σχεδόν όλα αυτά τα τραγούδια, έφυγε. Θα έφτιαχνε τους Yazoo και μετά τους Erasure. Οι Depeche Mode συνέχισαν με τον Gore να γράφει τα τραγούδια.
Το γαλλικό περιοδικό δεν άντεξε τόσο. Σταμάτησε να βγαίνει το 2001. Όταν τον ρώτησαν το 2003 αν είχε ποτέ δωρεάν συνδρομή, ο Gahan απάντησε όχι. Κάποτε το περιοδικό τού είχε ζητήσει φωτογράφιση, είπε, και στην αρχή υπήρχαν και απειλές για αγωγές, που ξεχάστηκαν όταν το όνομα της μπάντας άρχισε να πουλάει και τεύχη του περιοδικού.