Αρχές του 1996. Οι Radiohead κυκλοφορούν το «Street Spirit (Fade Out)», το πέμπτο single από το The Bends, που φτάνει στο Νο.5 στα βρετανικά charts, το ψηλότερο σημείο τους μέχρι τότε. Στην πίσω πλευρά όμως κρύβεται κάτι που δεν μοιάζει με τίποτα από τον δίσκο: ένα αργό, σκοτεινό κομμάτι, χωρίς τις μεγάλες κιθάρες του The Bends. Λέγεται «Talk Show Host». Λίγους μήνες μετά θα το άκουγαν εκατομμύρια άνθρωποι, όχι όμως στο ραδιόφωνο. Στο σινεμά.
Η εποχή των δύο CD
Για να καταλάβεις πώς ένα τέτοιο τραγούδι κατέληξε b-side, πρέπει να θυμηθείς πώς δούλευαν τότε οι βρετανικές δισκογραφικές. Κάθε single έβγαινε σε δύο διαφορετικά CD, το καθένα με άλλα b-sides, ώστε οι φανατικοί να αγοράσουν και τα δύο και το τραγούδι να ανέβει ψηλότερα στα charts. Αυτό σήμαινε ότι οι μπάντες χρειάζονταν συνεχώς καινούργια τραγούδια για τις πίσω πλευρές, και εκεί κατέληγαν συχνά τα πειράματά τους. Το «Talk Show Host» ήταν ένα από αυτά. Όποιος το ακούσει σήμερα, θα πιάσει μέσα του κάτι από τον ήχο που οι Radiohead θα έβρισκαν λίγο αργότερα, στο OK Computer.
Ο Baz Luhrmann ψάχνει μουσική
Την ίδια χρονιά, ο Αυστραλός σκηνοθέτης Baz Luhrmann ετοίμαζε το Romeo + Juliet: τον Σαίξπηρ με τα αυθεντικά του λόγια, αλλά σε μια σύγχρονη πόλη, με πιστόλια αντί για σπαθιά, με τον Leonardo DiCaprio και την Claire Danes. Για το soundtrack ήθελε τραγούδια της εποχής, και ένα από αυτά ήταν το «Talk Show Host». Όχι όμως στην αρχική του μορφή. Το ανέλαβε ο Nellee Hooper, ο παραγωγός που είχε δουλέψει με τους Massive Attack και την Björk. Αφαίρεσε ένα μέρος από τα όργανα, πρόσθεσε ηχώ και ατμόσφαιρα, και το τραγούδι έγινε ακόμα πιο σκοτεινό και πιο κινηματογραφικό.
Ο Romeo στην παραλία
Και κάπου εδώ το b-side βρήκε τη στιγμή του. Στα πρώτα λεπτά της ταινίας, η μητέρα του Romeo αναρωτιέται πού είναι ο γιος της. Η κάμερα τον βρίσκει μόνο του σε μια παραλία, μακριά από όλους, με το «Talk Show Host» να παίζει από πάνω. Είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε τον ήρωα, και το τραγούδι λέει γι' αυτόν περισσότερα από κάθε ατάκα: ένας νέος που δεν χωράει πουθενά, λίγο πριν γνωρίσει την Juliet. Για πολλούς θεατές, αυτή ήταν η πρώτη τους επαφή με τους Radiohead πέρα από το «Creep». Το soundtrack κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1996 και έφτασε στο Νο.2 των αμερικανικών charts.
Το τραγούδι που δεν μπήκε στον δίσκο
Η σχέση των Radiohead με την ταινία δεν σταματάει εκεί. Ο Luhrmann τους ζήτησε και ένα καινούργιο τραγούδι για το τέλος και τους έστειλε τα τελευταία τριάντα λεπτά της ταινίας. Ο Thom Yorke θυμάται ότι ξεκίνησαν αμέσως, μόλις είδαν τη σκηνή όπου η Claire Danes κρατάει το πιστόλι στο κεφάλι της. Η σύνδεση ήταν και προσωπική: «Είδα την εκδοχή του Zeffirelli όταν ήμουν 13 και έκλαψα με μαύρο δάκρυ. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί, το πρωί μετά την πρώτη τους νύχτα μαζί, δεν σηκώθηκαν απλώς να το σκάσουν οι δυο τους» ("I saw the Zeffirelli version when I was 13 and I cried my eyes out, because I couldn't understand why, the morning after they shagged, they didn't just run away"). Έτσι γεννήθηκε το «Exit Music (For a Film)», που ακούγεται στους τίτλους τέλους. Στο soundtrack όμως δεν μπήκε ποτέ: οι Radiohead το κράτησαν για τον επόμενο δίσκο τους, το OK Computer, που βγήκε τον Μάιο του 1997.
Από την πίσω πλευρά στο best of
Υπάρχει και ένα ειρωνικό υστερόγραφο. Το 2008 κυκλοφόρησε το Radiohead: The Best Of, μια συλλογή που βγήκε χωρίς τη συμμετοχή της μπάντας. Στην ειδική έκδοση με τα δύο CD, ανάμεσα στο «Paranoid Android» και το «Karma Police», βρίσκεται και το «Talk Show Host». Ένα τραγούδι που ξεκίνησε ως b-side κατέληξε στις «μεγαλύτερες επιτυχίες» τους, χάρη σε μια παραλία και σε έναν DiCaprio που δεν ήξερε πού ανήκει.