Η καλύτερη παλιά μπάντα της Βρετανίας
Τον Φεβρουάριο του 1993 το περιοδικό Melody Maker έβαλε σε μια συνέντευξη με τους Pulp τον τίτλο «Η καλύτερη παλιά μπάντα της Βρετανίας» ("The Best Old Band In Britain"). Η μπάντα είχε φτιαχτεί το 1978 στο Sheffield, όταν ο Jarvis Cocker ήταν δεκαπέντε. Τώρα ήταν είκοσι εννιά.
Στη συνέντευξη ο ίδιος έλεγε ότι τον παραξενεύει που το κάνουν δεκαπέντε χρόνια, και αστειευόταν ότι θυμίζουν τους Status Quo, τη βετεράνα μπάντα που παίζει το ίδιο boogie εδώ και μια ζωή. Είχε και μια ειρωνεία να προσθέσει: μόλις τα παράτησε και πήγε σχολή, μέσα σε έξι μήνες ο κόσμος άρχισε να τους γουστάρει.
Ένας δίσκος στο συρτάρι
Η σχολή ήταν το St Martins, στο Λονδίνο, όπου ο Jarvis πήγε το 1988 για σπουδές κινηματογράφου. Η μπάντα όμως δεν σταμάτησε. Το 1989 άρχισαν να ηχογραφούν τον δίσκο Separations σε ένα στούντιο στο Sheffield, με διαλείμματα ανάμεσα στις διακοπές και τα Σαββατοκύριακα της σχολής. Η εταιρεία τους, η Fire, ζήτησε ένα ακόμα single, οπότε ξαναμίξαραν το «Countdown» το 1991. Ο δίσκος βγήκε τελικά τον Ιούνιο του 1992.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που η ιστορία τους έμοιαζε να τελειώνει. Τον Νοέμβριο του 1985 ο Jarvis είχε πέσει από ένα παράθυρο και βρέθηκε σε αναπηρικό καροτσάκι, κάτι που έγινε μέρος του μύθου τους, και που έχει αναφέρει και ο ίδιος, μεταξύ άλλων και στο ντοκιμαντέρ γι' αυτούς. Η μπάντα πάντως συνέχισε.
Το πιο πικρό τους τραγούδι
Μέσα σε αυτή την αναμονή γράφτηκε το «Razzmatazz». Ο αφηγητής βλέπει την πρώην του, που τον άφησε για κάτι λαμπερό, να ξεπέφτει, και την κοροϊδεύει. Ο Jarvis το περιέγραψε στο Melody Maker ως το πιο πικρό τραγούδι που είχαν κάνει ποτέ. Πρόσθεσε όμως ότι, όσο σκληρός κι αν είναι με τους ανθρώπους του τραγουδιού, δεν τους κοιτάζει από ψηλά, γιατί στέκεται στο ίδιο επίπεδο με αυτούς.
Κατά τα λεγόμενά του, το τραγούδι βασίζεται σε μια πραγματική σχέση από τα φοιτητικά του χρόνια. Με τον καιρό, όπως έχει πει, κατέληξαν να γελάνε με αυτό.
Σκοτεινή disco
Ο ήχος που βγήκε μοιάζει με σκοτεινή disco. Τα πλήκτρα τα παίζει η Candida Doyle και το πιάνο ο Jarvis, πάνω σε έναν ρυθμό που σε κάνει να θες να χορέψεις ενώ το τραγούδι σου λέει να μη χαμογελάσεις.
Η πρώτη εκδοχή δεν άρεσε στον Jarvis: όπως είπε, ακουγόταν λίγο σαν τους A Flock of Seagulls, μια synth-pop μπάντα των αρχών των 80s. Έτσι ξαναδούλεψαν τον ήχο του στις αρχές του 1993, με τον Phil Vinall.
Ένα ξενοδοχείο στη Montmartre
Το βίντεο το σκηνοθέτησαν ο Jarvis και ο Martin Wallace τον Δεκέμβριο του 1992. Το σχέδιο ήταν να γυριστεί στο Moulin Rouge, αλλά ακυρώθηκε. Κατέληξαν σε ένα φτηνό ξενοδοχείο στη Montmartre, στο Παρίσι. Σύμφωνα με το PulpWiki, το αρχείο των fans της μπάντας, γύρισαν και τέσσερις ώρες σε ένα μαγαζί του Soho, το Sunset Strip, πριν ανοίξει.
Νο.80
Το single βγήκε στις 15 Φεβρουαρίου 1993, από τη Gift Records. Η Gift ήταν μια μικρή ανεξάρτητη εταιρεία του Sheffield, που έκλεισε όταν οι Pulp πήγαν στην Island. Ο Jarvis έχει πει ότι η πρώτη τους κυκλοφορία εκεί ήταν το «O.U.»: η εταιρεία ήταν του Sheffield και ήξεραν τους ανθρώπους.
Το Melody Maker το έκανε Single της Εβδομάδας. Το chart του έδωσε τη θέση 80, έξω από το Top 75.
Μια μεγαλύτερη εταιρεία
Τον Σεπτέμβριο του 1993 οι Pulp υπέγραψαν με την Island. Ο Jarvis έχει πει ότι παραχώρησαν το μεγαλύτερο μέρος των μελλοντικών τους κερδών, και ότι παρ' όλα αυτά είναι ευγνώμων. Ο ντράμερ Nick Banks εξηγεί γιατί: με την Island η μπάντα είχε πια δημοσιογράφους που την προωθούσαν και ανθρώπους που πήγαιναν τα τραγούδια της στα ραδιόφωνα.
Το πρώτο single τους από την Island, το «Lipgloss», έφτασε στο Νο.50 τον Νοέμβριο του 1993. Ο επόμενος δίσκος, το His 'n' Hers, έφτασε στο Νο.9 το 1994.
Η αντίστροφη μέτρηση
Στη συνέντευξη του 1993, ο Jarvis έλεγε και κάτι ακόμα. Όταν είσαι σε μπάντα, πιστεύεις ότι η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει... Δύο χρόνια μετά, οι Pulp έβγαλαν το Different Class.