Μια μπάντα χωρίς μπασίστα
Τον Ιούνιο του 1987 οι Stone Roses έμειναν χωρίς μπασίστα. Ο Pete Garner, που έπαιζε μαζί τους ως τότε, αποφάσισε να φύγει, και αυτός που ήρθε στη θέση του έμεινε μόνο μία εβδομάδα. Η μπάντα είχε ήδη τραγουδιστή, τον Ian Brown, κιθαρίστα, τον John Squire, και ντράμερ, τον Reni. Της έλειπε το τέταρτο κομμάτι, και ήταν κάποιος που ο Squire ήξερε ήδη.
Ο Gary Mounfield, που όλοι τον έλεγαν Mani, είχε γεννηθεί το 1962 στο Crumpsall, στο βόρειο Μάντσεστερ, και στις αρχές των 80s είχε παίξει σε μια μπάντα με τον Squire, τους Waterfront. Στα μέσα των 80s είχε παίξει και στους The Mill, μαζί με τον Clint Boon, που αργότερα θα έφτιαχνε τους Inspiral Carpets. Ο Mani πήρε τηλέφωνο τον Squire. Όπως το διηγείται το περιοδικό Mojo, η απάντηση ήταν: «Έπρεπε να είχαμε επικοινωνήσει πρώτα μαζί σου…» ("We should have got in touch with you first…"). Τον Νοέμβριο του 1987 ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκηνή μαζί τους.
Μέσα σε μια νύχτα
Αυτό που άλλαξε φάνηκε αμέσως. «Όταν ήρθε ο Mani, άλλαξε σχεδόν μέσα σε μια νύχτα. Ο ρυθμός έγινε εντελώς άλλος» ("When Mani joined it almost changed overnight. It became a totally different groove…"), είπε ο Ian Brown.
Ο ρυθμός αυτός στηριζόταν σε δύο ανθρώπους, τον Mani με το Rickenbacker του, ένα μπάσο πιτσιλισμένο με μπογιές, και τον Reni στα τύμπανα. Ο ίδιος ο Mani έλεγε ότι έμαθε από τον Reni όσα δεν ήξερε. «Να είσαι δεμένος με έναν τύπο που, για μένα, είναι ο καλύτερος ντράμερ που έχω δει στη ζωή μου» ("To be locked in tight with a guy who, for me, must be the best drummer I've ever seen in my lifetime."), είπε σε μια συνέντευξη το 2000.
Πενήντα πέντε μέρες
Το 1988 μπήκαν στο στούντιο για τον πρώτο τους δίσκο, με παραγωγό τον John Leckie. Τον είχαν διαλέξει για έναν δίσκο που είχε κάνει με μια ψυχεδελική μπάντα, τους Dukes of Stratosphear. Ο Mani είπε χρόνια μετά ότι εκείνος ο δίσκος δεν του άρεσε, αλλά καταλάβαινε ότι ήταν έξυπνος ("I didn't like it but knew it was clever").
Ο Leckie θυμάται «πενήντα πέντε μέρες, με διακοπές, από τα τέλη του καλοκαιριού του '88 ως τον Ιανουάριο του '89» ("fifty-five days, off and on between late summer '88 through to January '89."), σε τρία στούντιο, στο Λονδίνο και στην Ουαλία. Η μπάντα, όπως λέει, ήταν «ανοιχτή σε κάθε ιδέα» ("open to any ideas"), σίγουρη για τον εαυτό της, αλλά όχι για όλα ("confident, but they weren't sure"). Όπως έχει πει ο Leckie, τους έβαλε να κάνουν πρόβες, να δώσουν σε κάθε τραγούδι μια αρχή και ένα τέλος και να κρατάνε σταθερό τέμπο.
Στο μεταξύ, τον Οκτώβριο του 1988, είχαν βγάλει ένα single με άλλον παραγωγό, τον Peter Hook των New Order. Το «Elephant Stone» δεν μπήκε στον δίσκο, αλλά έδωσε το όνομά του σε αυτή εδώ την ενότητα του site.
Λεμόνια
Το εξώφυλλο το ζωγράφισε ο Squire, με πινελιές που θυμίζουν τον Jackson Pollock, και το ονόμασε όπως ένα από τα τραγούδια, «Bye Bye Badman». Πάνω στις πινελιές έβαλε φέτες λεμονιού. Η ιδέα, όπως έχει διηγηθεί η μπάντα, ήρθε από μια ιστορία που άκουσε ο Ian Brown από έναν Γάλλο. Εκείνος είχε ζήσει τις διαδηλώσεις του Μαΐου του 1968 στο Παρίσι, και του είπε ότι οι διαδηλωτές κρατούσαν λεμόνια για να αντέχουν τα δακρυγόνα.
Ο δίσκος, με τίτλο απλώς The Stone Roses, κυκλοφόρησε στις 2 Μαΐου 1989 από τη Silvertone. Ξεκινούσε με το «I Wanna Be Adored» και τελείωνε με το «I Am the Resurrection», και ανάμεσα είχε τραγούδια όπως το «She Bangs the Drums», το «Waterfall» και το «Made of Stone». Στα charts δεν έγινε θόρυβος αμέσως. Ανέβαινε αργά, και την κορυφή του, το Νο.19 του βρετανικού album chart, την έφτασε μόλις τον Φεβρουάριο του 1990, εννιά μήνες μετά. Ως τότε, οι Roses είχαν κερδίσει τον κόσμο τους από τη σκηνή.
Blackpool, Λονδίνο, Πέμπτη βράδυ
Στις 12 Αυγούστου 1989 έπαιξαν στο Empress Ballroom του Blackpool, μπροστά σε περίπου 4.000 ανθρώπους. Ο Dave Haslam, που έπαιζε δίσκους εκείνο το βράδυ, είπε αργότερα ότι ήταν «η καλύτερη συναυλία των Roses που είδα ποτέ» ("the best gig I ever saw the Roses play."). Στις 18 Νοεμβρίου γέμισαν το Alexandra Palace του Λονδίνου, με περίπου 7.000 άτομα.
Πέντε μέρες μετά, στις 23 Νοεμβρίου 1989, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο Top of the Pops με το «Fools Gold», την ίδια βραδιά με τους Happy Mondays. Εκείνο το τραγούδι, με την μπασογραμμή του Mani στο κέντρο, έγινε το πρώτο τους top 10. Για εκείνη τη βραδιά, και για το τραγούδι των Mondays που ήρθε λίγους μήνες μετά, έχουμε ξεχωριστή ιστορία, που έρχεται σε λίγες μέρες.
Ένα αστείο πριν τη συναυλία
Το τελευταίο τραγούδι του δίσκου ξεκινάει με ένα μπάσο που πηγαινοέρχεται σε λίγες νότες και τελειώνει με ένα μεγάλο κομμάτι χωρίς φωνή, όπου κιθάρα, μπάσο και τύμπανα ανεβαίνουν όλο και πιο ψηλά.
Το «I Am the Resurrection» γεννήθηκε από ένα αστείο. Το μοτίβο του μπάσου ήταν εμπνευσμένο από το «Taxman» των Beatles, και ο Reni έχει διηγηθεί στο περιοδικό Clash τι έγινε μετά: «Ο Mani το έπαιζε ανάποδα στις πρόβες πριν τις συναυλίες, κι εμείς παίζαμε από πάνω για πλάκα» ("Mani would play the riff backwards during sound-checks and we played along over the top for a laugh."). «Στο τέλος είπαμε: ας κάνουμε αυτό το τραγούδι-αστείο σωστά, να δούμε τι θα βγει» ("Finally we said, Let's do this joke-song properly and see what happens.").
Εκείνο το μεγάλο φινάλε, έλεγε ο Mani, το έπαιξαν οι τρεις τους ζωντανά: «Το τελευταίο κομμάτι ηχογραφήθηκε ζωντανά, με την πρώτη, από εμένα, τον John και τον Reni» ("The end section was recorded live in one take by me, John and Reni.").
Spike Island
Το 1990 ξεκίνησε με μια επίσκεψη με μπογιές σε μια παλιά τους δισκογραφική, μια ιστορία που την έχουμε διηγηθεί στο Elephant Stone. Τέσσερις μήνες αργότερα, στις 27 Μαΐου 1990, οι Roses έπαιξαν στο Spike Island, έναν χώρο δίπλα στον ποταμό Mersey, στο Widnes, ανάμεσα σε Λίβερπουλ και Μάντσεστερ, μπροστά σε περίπου 30.000 ανθρώπους. Ήθελαν, όπως είπε ο Ian Brown, «να κάνουν κάτι έξω από τα συνηθισμένα του rock 'n' roll» ("We wanted to do something outside the rock'n'roll norm").
Μετά ήρθε μια μακριά δικαστική διαμάχη με τη Silvertone, που τους κράτησε μακριά από το στούντιο. Ο δεύτερος δίσκος, το Second Coming, βγήκε μόλις τον Δεκέμβριο του 1994. Δύο χρόνια μετά, οι Stone Roses είχαν διαλυθεί.
Ο Mani μετά τους Roses
Το 1996 ο Mani μπήκε στους Primal Scream και έπαιξε μαζί τους σε πέντε δίσκους, από το Vanishing Point ως το Beautiful Future. Ο Clint Boon, ο παλιός του συμπαίκτης, έλεγε ότι οι Scream ήταν η ανταμοιβή που του άξιζε, γιατί από τους Roses είχε φύγει σχεδόν με άδεια χέρια ("The Scream was the payback, and he deserved it, as he came out of the Roses with hardly anything.").
Ο ίδιος ο Mani, πάλι, από τους Roses κρατούσε κυρίως το γέλιο. Όπως είπε στο περιοδικό Hot Press το 1999: «Το όλο θέμα με τους Roses ήταν ότι γελούσαμε όσο δεν φαντάζεσαι» ("But the whole thing about the Roses was that we had the best laugh you can ever imagine.").
Στις 18 Οκτωβρίου 2011 ανακοίνωσαν ότι επιστρέφουν. «Κάτι μαγικό συμβαίνει όταν είμαστε οι τέσσερις μας στο ίδιο δωμάτιο, δεν μπορείς να το εξηγήσεις» ("Something magical happens when us four are in the room together, you can't put your finger on it."), είπε ο Mani στο NME. Τα 150.000 εισιτήρια για τις δύο πρώτες βραδιές στο Heaton Park του Μάντσεστερ εξαντλήθηκαν σε 14 λεπτά, κι έτσι μπήκε και τρίτη. Από τις 29 Ιουνίου ως την 1η Ιουλίου 2012 έπαιξαν και τις τρεις. Συνέχισαν να παίζουν ως το 2017, και σε μια από τις τελευταίες τους συναυλίες, στο Hampden Park της Γλασκώβης τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς, ο Ian Brown είπε στο κοινό: «Μη στενοχωριέστε που τελείωσε, χαρείτε που έγινε» ("Don't be sad it's over, be happy that it happened.").
Live Forever
Ο Mani έφυγε στις 20 Νοεμβρίου 2025, στο σπίτι του στο Stockport, τέσσερις μέρες μετά τα 63α γενέθλιά του. Το ανακοίνωσε ο αδερφός του, ο Greg.
Δύο μέρες αργότερα οι Oasis έπαιζαν στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, στην προτελευταία συναυλία της περιοδείας της επανένωσης. Πριν από το «Live Forever», ο Liam Gallagher είπε από τη σκηνή: «Θέλουμε να το αφιερώσουμε στον αγαπημένο μας φίλο, τον ήρωά μας, τον ένα και μοναδικό Gary “Mani” Mounfield» ("We want to dedicate this to our dear friend, our hero, the one and only Gary 'Mani' Mounfield."). Στην οθόνη πίσω τους φάνηκε η φωτογραφία του.
Στις 22 Δεκεμβρίου 2025, στον καθεδρικό ναό του Μάντσεστερ, το φέρετρό του ήταν ντυμένο με το εξώφυλλο του πρώτου δίσκου, τα λεμόνια και τις πινελιές του Squire. Ανάμεσα σε όσους το σήκωσαν ήταν ο John Squire, ο Reni και ο Liam. Ο Ian Brown μίλησε για τον φίλο του: «Ο Mani μπορούσε να περάσει γελώντας μέσα από κάθε σκοτάδι» ("Mani was able to laugh his way through any darkness.").
Ο δίσκος που ξεκίνησε μαζί του το 1988 τον αποχαιρέτησε. Και το μπάσο του είναι ακόμα εκεί, στο τέλος του «I Am the Resurrection», εκεί που το ηχογράφησε μαζί με τον John και τον Reni, ζωντανά, με την πρώτη.
Στη μνήμη του Mani
Gary «Mani» Mounfield
Γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1962, στο Crumpsall του Μάντσεστερ.
Έφυγε στις 20 Νοεμβρίου 2025, στο Stockport (63 χρονών).
«Ο Mani δεν πέθανε, απλώς έφυγε.»
("Mani's not dead, he's just gone.")
Bobby Gillespie, Μάντσεστερ, 2025